Bo gówno zawsze będzie gównem. Nawet jeśli czas owinie je w różowy papierek. Przyzwyczaimy się do niego lecz ono nie zmieni swojej idei.

'Jakiś sposób muszę odpowiedzieć'
Przez to mój język zarasta gęstymi chwastami
Cienie przechodzą przez serce jeszcze jednej osoby
I pozbawia ją maski

W nocy
Siadam jakobym była martwa

Eksplozja rozbiła
Roztrzaskane fragmenty mojego serca
I chociaż, wszystko co teraz widzę
To błyszczące światła naokoło mnie
Kiedy, zastanawiam się,
Stałam się taka słaba?

Moje nogi są zbite, ale
Udając by nie zauważono, idę dalej
Wydaje się, że ta moja durna choroba
pogarsza się coraz bardziej

W nocy
Zdaję sobie sprawę z tej infekcji

Boję się coraz bardziej i bardziej
Każdej najmniejsza gorączki, która przychodzi
Mogę mieć malutką szansę
Ale, mimo to, muszę się obudzić

Eksplozja rozbiła
Roztrzaskane fragmenty mojego serca
Fragmenty... Fragmenty...
Wszędzie naokoło mnie

Kiedy, zastanawiam się,
Stałam się taka słaba?

I stało się.
Jestem finalistą dwóch konkursów biologicznych. Z kuratoryjnego i z Towarzystwa na rzecz Młodzieży uzdolnionej. Ciekawie. Już nawet mam koszmary że jest finał i dają mi świnkę morską (zdechłą) i skalpelek i karzą mi preparaty mikroskopowe robić o.O

No ale zobaczymy w lutym i marcu ^^

Wesołych świąt i szczęśliwego nowego roku ^^

Ehh.

Dzisiaj miałam turniej karate. W sumie nie było źle; srebro za kata i brąz za kumite. Poza tym było całkiem zabawnie. Potem tłumaczyłam biole przyjaciółce. Boje sie przyszłego tygodnia. Dwa konkursy kuratoryjne z niemca i bioli i jeszcze konkurs z towarzystwa na rzecz młodzieży uzdolnionej też z bioli. Kompletna porażka. Poza tym zaczęłam czytać "Pielgrzyma" P. Coehlo co nastawia mnie filozoficznie do życia. bardzo inteligentna książka. Polecam. A życie? Szczerze to nie obchodzi mnie ono. Nie mogę nawet powiedzieć że świat stracił wszystkie kolory. One nadal tam są tylko nie obchodzą mnie. I tyle. Ciągle szukam czegoś co da mi silę by dalej ciągnąć te farsę.

To takie irytujące.

Czego wciąż mi brak?
Przecież wszystko mam...
Obcy ludzie mówią,
że tak zazdroszczą mi...
Czego wciąż mi brak?
Co tak cenne jest?
Że ta nienazwana myśl
Rysą jest na szkle...

Miłość to znaczy popatrzeć na siebie,
Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy,
Bo jesteś tylko jedną z rzeczy wielu.
A kto tak patrzy, choć sam o tym nie wie,
Ze zmartwień różnych swoje serce leczy,
Ptak mu i drzewo mówią: przyjacielu.

Wtedy i siebie, i rzeczy chce użyć,
Żeby stanęły w wypełnienia łunie.
To nic, że czasem nie wie, czemu służyć:
Nie ten najlepiej służy, kto rozumie.

Wszystkich Świętych jakoś dziwnie mnie nastraja. Znów zaczął mnie ciekawić fakt "jak by to było gdyby mnie nie było". To jest jakieś chore. Ale jedno wiem na pewno. Cmentarz ślicznie wygląda nocą gdy palą się te wszystkie lampki. To jest niesamowite.


Nienawidzę zimna. Ani takiej pogody. Niby świeci słońce a zimno jak na antarktydzkie. Beznadzieja. Gdyby chociaż było coś na co warto czekać, coś lub ktoś dla którego warto byłoby wstawać rano z łóżka i wogle. A tu lipa. Nawet na Mackona się cieszyć nie mogę bo dzień wcześniej mam drugi etap konkursa z bioli.

Beznadzieja.

FullMetal natchną mnie na myśli o przeznaczeniu. Nie wiem nawet czemu. Przecież to beznadziejne bo wiem że przeznaczenie nie istnieje. Bo przecież gdyby istniało jaki sens miałoby nasze działanie? Jeśli jesteśmy zaprogramowanymi marionetkami to po co mamy cokolwiek robić. Przecież "przeznaczenie" zrobi wszystko za nas. Ale to od nas zależy nasze życie. I jest taki czas w którym musimy je wziąć we własne ręce i samemu osiągnąć zamierzony cel. I właśnie to zamierzam zrobić. Sama zapracuje na laureata z bioli i dostane sie do wymarzonego liceum. Ślubuje na czaple (czytam "Panią Jeziora" Sapkowskiego żeby nie było)

a wogle to ten fragment rozmowy Eda i Ala z któregoś The Movie FMA mnie rozwalił kompletnie:

Ed:Chodźmy. Ten zamek wkrótce zatonie
Al.: Jak to?
Ed: Nie podobał mi się wiec uszkodziłem konstrukcje
Al.: Czy chociaż raz mógłbyś najpierw pomyśleć!!!!!????

Kiedyś, chyba w drugiej klasie podstawówki.... czyli bardzo dawno temu, zapanowała w świetlicy moda na prowadzenie tzw sklepików. Każdy przynosił z domu co miał niepotrzebnego (jakieś małe zabaweczki itd) potem brało się kocyk i jak wychodziliśmy na boisko to się każdy rozkładał. Obowiązywał handel wymienny i ten normalny. To była taka nasza zabawa w dorosłych. A potem p. dyrektor zakazała nam tej zabawy i już nie mogliśmy bawić się w dorosłych.

I znów wszystko jest niby ok.
Ciekawe tylko na jak długo.

Wogle dziś było zebranie... w sumie nie jest aż tak beznadziejnie...

A ja ostatnio mam albo wyśmienity humor albo kompletnego doła...jestem ciekawa od czego to zależy. Byłam na organizacyjnym spotkaniu na kółku Przyrodniczo- Medycznym w takim jednym liceum. Napisałam test kompetencji... może się dostane? Fajnie by było. Ogólnie czas toczy się, zegar cyka minuta za minutą. Wydaje mi się jakbym chodziła do szkoły od pół roku a nie od miesiąca. Wakacje są takie odległe...

"dźwięki miasta, kolor snów
jego szept, każdy świt
jak by trochę magii
ktoś odebrał im"